morten-nl

Het is één van vele vergelijkingen:

Analoge magneetbanddesintegratie + snelheid = het schaven dat noodzakelijk is om buitenopnames te modelleren tot kiezelvlaktes. Geschuurd, afgerond en geaard, is de toon bijzonder. Water weerkaatst als weer. Insecten klinken als fagotten.

Ondanks al het audiovisuele dat denatureert in Morten Norbye Halvorsens solotentoonstelling bij Objectif Exhibitions, is Alluvium diep gegrond in de natuur. Of misschien is het minder vast dan dat. Erosie is uiteindelijk een complex proces van overdracht, dat pastorale sporen als klei, slib, zand of grind nalaat. Water beweegt zoals het wil, en vervormt de aarde in zijn spoor. Toch laten deze stromen ook andere, symbolisch meer waardevolle sporen na—goud- en platinumerts, edelstenen. Waarde lokt dan weer andere krachten, waarvan de prospectie een andere soort erosie veroorzaakt—een materiële en relationele choreografie, weg verklaard door middel van mythologie (door degenen die blijven), en achtergelaten (door degenen die niet blijven), om geologisch naverteld te worden.

Alluvium is zo’n conversatie. Twee videoprojecties in HD wisselen elkaar af op één scherm, omgeven door vier luidsprekers, die de kelder vullen met een marmercake van visuele en auditieve beelden, onderzoek, procedures en tijdelijkheid. Minerale tijd(en) binnen een vloerplan ten dienste van een schermplan.

Halvorsens openluchtfilm—Placer—is opgenomen in een alluviaal goudveld in Finnmark, Noorwegen. Tracking shots van gebladerte, gesorteerde stenen, concave / convexe velden, en andere materie culmineren met metaforische dolomieten aan de Barentszzee. ‘Tracking’ is wellicht een passend woord voor de implicaties die Halvorsen oproept, en voor het onderwerp en de mythologische grondslagen van de film. Zowel beeld als geluid opereren als personages—soms gesynchroniseerd, soms onafhankelijk.

In Vertical Belongings glijdt, vervormt en schrijdt een reeks beelden voort binnen vastgestelde parameters. 2 horizontaal, 1 verticaal, maar alle 3 over elkaar gelegd in 4:3, hun configuraties getriggerd door geluiden gesmeed in zijn studio. En deze processie van gedelocaliseerde informatie alterneert met Placer in loop—cyclerende stukjes papier, stokken, rubber, koper, mungbonen, druppelend zuur, en dansbare blokgolven.

Er is ook een derde scherm. Noem www.reverbarium.com een afgelegen opslagplaats—toegankelijk van waar dan ook. Of noem deze website een lopende publicatie—een depot voor het herstarten en reanimeren van bureaubladsedimentatie.

Morten Norbye Halvorsen (°1980, Stavanger, NO; woont in Berlijn) studeerde aan Falmouth College of Arts, UK, en Kunstakademiet Trondheim, NO, en had een residentie bij Palais de Tokyo, Parijs (2010-11). Hij presenteerde zijn werk tijdens de 55ste Biënnale van Venetië (2013) en in Fondation d’enterprise Ricard, Parijs (2012); tijdens de Mindaugas Triënnale, Contemporary Arts Centre (CAC), Vilnius, LT (2012); en in onder andere Galerii Noorus, Tartu, ES (2012); HIAP, Helsinki, FI (2012); Frutta, Rome, IT (2012); Kunsthall Oslo, NO (2011); Gaudel de Stampa, Parijs (2011); Centre Pompidou, Parijs (2010); South London Gallery, Londen (2010); Artists Space, New York (2009); en New Langton Arts, San Francisco (2008).

Met dank aan Office for Contemporary Art Norway (OCA) voor de ondersteuning van deze tentoonstelling.